نسخه آماده چاپ   ارسال به دوستان    

در مقدمه نویسنده این كتاب آمده است: نقش رادیو در مدیریت بحران‌ها را می‌توان در قالب چهار نقش رسانه‌ها مورد بررسی قرار داد. این چهار نقش عبارتند از: رسانه‌ها عامل كنترل، رسانه‌ها عامل فشار، رسانه‌ها عامل مداخله‌گر، رسانه‌ها عامل ابزاری.
در توضیح با رویكرد به رادیو می‌توان گفت در نقش عامل كنترل، رادیو خود سرچشمه و بانی تغییرات و تحولات محسوب می‌شود و برخلاف نظرات كارگزاران و سیاست‌مداران موردنظر عمل می‌كنند، مانند بحران ویتنام. عامل دوم، فشار رادیویی در مدیریت بحران‌هاست. در این میان اطلاع‌رسانی رادیوها می‌تواند از عمل ایجاد بحران و یا خود بحران به‌شمار آید. در این نقش رادیوها (مانند بی‌بی‌سی) اطلاعات را در سطح جامعه و جهان پخش نموده و هیچ‌ چیز پنهانی را باقی نمی‌گذارند. بنابراین در این حالت شفافیت، بحران‌آفرینان با مشكلاتی جدی مواجه خواهند شد. سومین عامل، نقش مداخله‌گری است. رادیو در این نقش به‌عنوان یك عنصر فعال بخشی از مدیریت بحران را بر عهده گرفته و در حالی كه بین طرف‌های درگیر نزاعی وجود ندارد، نقشی تعیین‌كننده از خود برجای می‌گذارند، مانند فجایع طبیعی. در این فرآیند رادیوها به ابزاری منفعل در خدمت كارگزاران مدیریت بحران یا سیاست‌مداران و اربابان قدرت (صاحبان سرمایه) تبدیل می‌گردند و تنها خواسته و منویات كارگزاران ذیربط را محقق می‌سازند. در این‌گونه مواقع اگر كارگزاران ذیربط خود بخشی از بحران باشند و یا به عبارت بهتر یك طرف بحران باشند، رادیو به‌جای مدیریت بحران، خود ابزاری بحران‌آفرین می‌گردد. علاوه بر چهار نقش برشمرده شده، رادیوها در مدیریت بحران، نقش پنجمی نیز می‌توانند داشته باشند و آن هم نقش خنثی است. در این نقش رادیوها آگاهانه یا ناآگاهانه وارد موضوع بحران نمی‌شوند.
در این كتاب سعی شده است، توانایی‌های قابل تحقق رادیو در مدیریت و مهار بحران‌ها در موارد هم‌پوشی و هماهنگی آن با سایر رسانه‌ها مورد عنایت قرار گیرد.
به منظور انسجام و فهم دقیق نقش رادیو در مدیریت بحران‌ها، مطالب این كتاب در چهار فصل تدوین و ارایه شده است:

فصل اول به تعریف بحران و شاخص‌های آن اشاره می‌كند.