|
یك روزنامهنگار و مدرس روزنامهنگاری معتقد است: ساختار اطلاعرسانی ما بویژه در مواقع بحرانی به بازنگری نیاز دارد؛ اما آنچه در اولویت قرار دارد، این است كه مسوولان باید فضایی ایجاد كنند تا اخباری كه رسانههای داخلی منتشر میكنند، مورد اعتماد عامهی جامعه باشد.
علیاكبر قاضیزاده، اظهار داشت: پیش از آن كه به ابعاد ضعف رسانهیی در اطلاعرسانی سانحهی فرودگاه مشهد پرداخته شود، میخواهم به عنوان كسی كه سالهاست در كار اطلاعرسانی خدمت میكند، به مسوولان امر، دربارهی ادامهی شرایط فعلی، یعنی بستن منافذ اطلاعرسانی هر حادثهای كه در كشور رخ میدهد، هشدار دهم.
او افزود: این امر بسیار شیوهی خطرناك و بدعاقبتی است؛ آنهم در روزگاری كه تكنولوژیهای نوین ارتباطی و اطلاعاتی پیشرفت و گسترش فراوانی در جوامع امروزی دارند. بنابراین بستن منافذ اطلاعرسانی به نفع هیچ كس نیست؛ حتی بارها از اجرای چنین روشی لطمه خوردهایم؛ چراكه سبب رواج بیاعتمادی میان مردم و مسوولان میشود و درحقیقت مردم به این تصور میرسند كه بعضا آنچه مسوولان مملكت میگویند شائبهی ظاهرسازی و نادرستی وجود دارد.
این روزنامهنگار پیشكسوت با بیان این كه برخی مسوولان ما نگاه شكاكی به اطلاعرسانی دارند، تاكید كرد: مسوولان باید نسبت به این امر تجدید نظر كنند و بازنگری دوباره در شیوههای اطلاعرسانی خود داشته باشند. از این رو بهتر است بخش اطلاعرسانی دولت روشن و شفافتر عمل كند؛ چراكه این امر به مصلحت همه است.
قاضیزاده دربارهی اطلاعرسانی سانحهی اخیر آتش سوزی هواپیما در مشهد تصریح كرد: در وقوع برخی از حوادث، یك مسوول دولتی مظنون وجود دارد؛ به عنوان نمونه، وقتی برق منطقهای برای چند روز قطع میشود، میتوان گفت مسوولان مربوط كم كاری كردهاند؛ اما مسالهای مانند سانحهی هوایی یا زلزله كه در تمام دنیا اتفاق میافتد، مقصر مستقیم آن فرد یا نهاد خاصی نیست كه بخواهیم آمار تلفات و زخمیها را پس و پیش كنیم.
بهعقیدهی وی، وقتی آماری ازسوی مسوولان داده میشود، باید با منطق عددی حادثه همخوانی داشته باشد؛ چراكه تعداد افرادی كه در بیمارستان بستری هستند یا افرادی كه سرپا مرخص شدهاند، مشخص است و اگر كل این تعداد را كسر كنیم، آمار تلفات درمیآید و دیگر دستكاری كردن یا بازی با آمار و ارقام لزومی ندارد؛ اصلا به چه علتی باید آمار تعداد كشته شدگان یك حادثه ازسوی مسوولان زیا د و كم شود ؟!
این مدرس روزنامهنگاری افزود: از سویی، رسانههای ما نیز وقتی سانحهای رخ میدهد، برای كسب اخبار و آمار اولیه هر آن چه را اولین فرد نزدیك به حادثه میگوید، - كه ممكن است از زبان یك نگهبان باشد - در آمار خبری خود میآورند؛ بدون آن كه بگویند چه كسی این خبر را داده است؟ درواقع تناقضات و انتشار اخبار ضد و نقیض از اینجا آغاز میشود.
قاضیزاده تصریح كرد: در سازمانهای خبری پیشرفتهی دنیا هر اطلاعی باید حداقل از سوی دو مسوول مستقیم با آن رویداد تایید شود؛ تا قابلیت خبر را داشته باشد؛ اما متاسفانه در جامعهی خبری ما رعایت این نكته رسم نیست و در بسیاری مواقع حدس و گمان و شایعهها مبنای خبری میشوند؛ این امر را میتوان در بیانگیزگی خبرنگاران ما و تمایل نداشتن به انجام تحقیق و كشف چرایی و چگونگی علل حوادث جستوجو كرد.
او در پایان پیشنهاد كرد: برای به وجود نیامدن تناقضات در آماری كه مسوولان در زمان حادثه به رسانهها ارایه میدهند، بهتراست فورا نهاد یا ستادی در بدنهی دولت برای مواقع بحرانی به وجود آید تا با سعهی صدر به منظور روشن كردن اذهان عمومی به اطلاعرسانی دربارهی ابعاد حادثه بپردازند.
::به نقل از ایسنا::
|